Binnen elke prang waren oorspronkelijk heilige figuren opgesteld volgens de Mahayana boeddhistische overtuigingen: de centrale prang herbergde een "Nak Prok (Boeddha beschut door een Naga)", terwijl de noordelijke en zuidelijke prangs Avalokiteshvara en Prajnaparamita herbergden. Vandaag de dag herbergt de centrale prang nog steeds een onafgewerkte zandstenen "Nak Prok Boeddha", die een zeldzame blik biedt op oude steenhouwerstechnieken die plaatsvonden naast de constructie van het monument. In de voorste vihara (toegevoegd tijdens het bewind van koning Narai) bevindt zich een prachtig en relatief intact zandstenen "Boeddha in de Subduing Mara houding", die de kunst uit het midden van de Ayutthaya-periode weerspiegelt. De Boeddhabeelden die hier worden gevonden, zijn meestal gemaakt van zandsteen, een populair materiaal in de Lopburi-beeldhouwkunst dat een gevoel van plechtigheid en kracht overbrengt. Toeristen betuigen meestal hun respect en bekijken deze "Boeddhabeelden" door middel van ijzeren staven, die zijn geïnstalleerd om de oude artefacten te beschermen tegen de nieuwsgierigheid en mogelijke schade van de lokale apen.